De stranden van Lewis

 Lewis en Harris vormen samen één eiland. Eigenlijk worden ze het meest geroemd vanwege de prachtige stranden. Het zand is lichter geel dan onze Noordzee-stranden. Verder worden ze vaak omzoomd door heuvels en rotsen. Sommige stranden zijn vlak en erg uitgestrekt; het verschil tussen eb en vloed is met ruim een meter niet erg groot, maar toch kunnen grote delen van het vlakke strand onderlopen, dan wel droog komen te liggen. 

We zijn twee keer naar één van de mooiere stranden van Lewis gegaan: Dal Beag. De eerste keer aan het eind van de dag waren  de golven heel sterk en sloegen tegen de rotsen aan omhoog, de volgende ochtend was het een stuk rustiger. Toch was het weer beide dagen ongeveer het zelfde. We hebben lekker de tijd genomen voor zonnebaden (het was rond de tien graden) en fotograferen.

Reis naar Lewis en Harris, Schotland - Standing Stones

In heel Schotland kom je nog standing stones (Nederlandse vertaling: staande stenen?) tegen. Zo ook op Lewis en Harris. De meest bekende zijn die bij Callanish, ongeveer op het midden van de westkust. Daar zijn er drie, wij hebben de grootste groep bezocht. Ze dateren uit het bronzen tijdperk en zijn ongeveer 5000 jaar geleden opgericht. 

De plattegrond laat zien een cirkel, met aan drie kanten een lijn stenen naar buiten toe. Aan de vierde kant lopen twee parallele lijnen naar buiten, een soort oprijlaan dus. De grootste centrale steen is 4 meter 80 hoog. 

We hebben de plek twee keer bezocht: de eerste keer was bij zonsondergang. De volgende dag zijn we terug gekomen. Dat gaf ook de gelegenheid om op een iets hogere plek de geweldige uitzichten te bekijken  en te fotograferen. Die iets hogere plekken zijn overigens ook de plekken, waar de wind met harde kracht over je heen komt. De laatste foto is gemaakt met een lange sluitertijd op statief; in verband met de wind durfde ik het statief alleen maar in de laagste stand te gebruiken, uit angst dat het geheel om zou waaien. 

Reis naar Lewis and Harris, Schotland

Medio april zijn we weer naar Schotland geweest. Na een gecancelde trip in 2020 vonden we het weer verantwoord om te gaan. Met een nieuw reisschema. Eerst 10 dagen naar Lewis and Harris één van de Outer Hebridees ten westen van de highlands, daarna 10 dagen langs de noordwestelijke kust van het vasteland. Het eerste deel waren we met ons drieën: met Dory en Sten, mijn fotomaat. Vliegen vanuit Schiphol, via Glasgow naar Stornoway, de hoofdstad van Lewis en Harris. Op het vliegveld konden we een huurauto krijgen. Tien dagen met fantastisch weer, in die zin, dat er geen spatje regen is gevallen. Wel regelmatig zon, temperaturen van rond de 10 graden. Ondanks de noordelijke ligging ben ik zelfs op bewolkte dagen  door het zonlicht verbrand. Zelfs mijn handen, wat me nog nooit is overkomen.

Lewis en Harris bestaat uit twee delen: het noorden is Lewis, het zuiden met hogere bergen is Harris. Me werd verteld dat er twee duidelijk verschillende dialecten worden gesproken!

Op onze eerste dag zijn we naar de noordpunt gereden: the Butt of Lewis. Rotsige kusten. Het heeft een vuurtoren. Het is officieel het windigste plekje van Groot Brittannië. De hoge golven slaan tegen de rotsen en de meeuwen vinden het kennelijk een aantrekkelijke plek om te nestelen. Zou het een mooie plek zijn om goed te leren vliegen?

Het nationaal Park Drents-Friese Wold

 Ooit gehoord van het Nationaal Park Drents-Friese Wold? Wij tot voor kort niet. We zijn er afgelopen weekend geweest. Het ligt in het midden van de driehoek Assen, Heerenveen en Meppel, en ja, op de grens van Drenthe en Friesland. De onbekendheid is absoluut onterecht. Het is een prachtig bosgebied, met heidevelden en een zandverstuiving. Ongeveer zo groot als de Loonse en Drunense Duinen in Noord-Brabant, en minstens net zo mooi. Het is wel zo, dat de zandverstuiving een vogelrustgebied is, dus je mag er niet vrij in rondlopen. Maar er zijn prachtige wandelingen uitgezet, de bewegwijzering is uitstekend. 

We zijn er geweest op een trip, die ons ook bracht naar familie in Friesland, die we nooit eerder hadden gezien. Via stamboomonderzoek kwamen we hen op het spoor, en hebben we een afspraak gemaakt. Heel gek gevoel, dat je ineens kennismaakt met twee achternichten.

Hierbij wat impressies uit het Park.

Zeddam: bossen en mist

Begin januari zijn we voor een paar dagen naar Zeddam geweest. De belofte was dat het redelijk rustig weer zou worden, met af en toe zon. Welnu, rustig is het geworden: van de drie dagen dat we er zijn geweest, was het twee dagen dichte mist. En best wel koud. Maar ja, je zit er, dus je trekt er toch op uit.

Zeddam ligt aan de rand van het Bergherbos en ligt in het Montferland, net boven 's-Heerenberg in de Achterhoek. Het is een prachtig bos: meest gemengd naald- en loofbomen. Beetje wild, mooie paden, en stevige heuvels. In de foto's heb ik geprobeerd de sfeer vast te leggen.

De tweede dag hebben we gefietst in de mist, en ook daarvan heb ik foto's gemaakt. Mist maakt landschappen heel fotogeniek: onrustige achtergronden zijn niet te zien, en het geeft een heel rustige sfeer. Toch is het lastig om mooie composities te maken.

Wolkenluchten

Bentwoud, Hazerswoude

Tijdens diverse uitstapjes let ik ook op de wolkenluchten. Regelmatig zie je in deze herfst spectaculaire plaatjes. De uitdaging is om die te fotograferen met ook iets van een interessante voorgrond. Hier een verzameling van wat ik de laatste tijd heb gemaakt. Meestal overigens met mijn telefoon. Klik op de foto voor een beeldvullende plaat.

Callantsoog

Bentwoud, Hazerswoude

Bentwoud, Hazerswoude

Callantsoog

Presentatie Fotografe des Vaderlands Ilvy Njiokiktjien indrukwekkend

Zoals aangekondigd in een eerdere blog, kwam op zondag 14 november Ilvy Njiokiktjien in Alphen aan den Rijn voor haar presentatie in het Parktheater. Oorspronkelijk gepland voor november 2020, daarna in mei 2021, maar nu eindelijk kon het doorgaan. Ondanks de (begrijpelijke) vrees bij veel mensen voor de opnieuw sterk oplopende besmettingen met Corona, waren er toch circa 60 mensen op af gekomen. Ilvy vertelde haar verhaal vanaf dat ze op stage ging naar Zuid-Afrika tot aan foto's over COVID-19 activiteiten in ziekenhuizen. Haar reportage over een weekkamp om blanke jongens in Zuid-Afrika strijdbaar te maken voor een hernieuwde apartheid, werd wereldwijd gepubliceerd. Als gevolg daarvan werkt ze nu regelmatig voor kranten als de New York Times, The Washington Post en andere internationale en nationale kranten.  

Haar presentatie werd door mij georganiseerd vanuit de ambitie van de fotoclub Alphoto om de beoefening van de fotografie te stimuleren bij een breed publiek. Het is voor mij elke keer een groot genoegen om in contact te treden met Nederlandse topfotografen, zoals eerder Sacha de Boer en Jan Dirk van der Burg, en ze te kunnen introduceren.