Kampen en spreeuwenwolken

 

Het is alweer drie maanden geleden dat ik mijn laatste post heb gepubliceerd. Dat is een teken, dat mijn fysieke malheur nog niet voorbij is. Voor de Kerst blesseerde ik mijn knie tijdens een fitness-oefening. Lopen is nog steeds moeizaam, maar ik houd de moed er in. Toch zijn we in die periode een paar dagen naar Kampen geweest en hebben we flinke wandelingen langs de IJssel gemaakt. 

De eerste dag hebben we Kampen zelf bezocht. Kampen heeft een hele lange winkelstraat, die parallel aan de IJssel loopt. In de winkelstraat staat de Nieuwe Toren met daarnaast een Bakkerij in  Art-Nouveau-stijl. Aan de IJssel lagen een paar driemasters aangemeerd voor onderhoud.

De dagen daarna hebben we twee wandelingen langs de IJssel gemaakt. Eerst vanuit Wilsum, daarna vanuit Zalk. De IJssel maakt daar hele grote lussen, waardoor je gemakkelijk een rondwandeling kunt maken, terwijl je het grootste deel langs de IJssel loopt. De foto's hieronder geven een indruk van Wilsum vanuit verschillende perspectieven. De dorpen en de omgeving ademen een sfeer van rust.

De eerste avond op het EuroParcs De IJssel Eilanden zagen we tegen de avond veel spreeuwen vliegen naar de bomen aan het begin van het park. Snel maakten we wat foto's. Een half jaar geleden waren we op zoek geweest naar spreeuwenwolken bij Haastrecht zonder veel succes (zie deze link). En dus gingen we de volgende avond met de camera naar de bomen toe vol verwachting. 

Er kwamen inderdaad wat spreeuwen langs, maar de echt grote massa ging naar het andere einde van het park. Dus snel die kant op gestrompeld. En daar kregen we een mooie show voorgeschoteld. Zie ook de bovenste foto. Zowel een eind voor ons, als ook over ons heen. Als er zo'n grote wolk van tienduizenden spreeuwen over je heen komt, hoor je ze vliegen.

Met zo'n beeld kun je een beetje spelen, en er een negatief van maken.

De volgende avond gingen we weer, en toen heb ik met wat langere sluitertijden geëxperimenteerd.

Als ze klaar zijn met vliegen, strijken allemaal in één keer neer in het riet onder luid gekwetter. Dan duurt het nog wel even voor ze allemaal een eigen plekje hebben gevonden voor de overnachting.

Mijn 12 favoriete foto's van 2025

Ja, ik ontkom er niet aan. Overal in kranten, op televisie en radio, en ook op de social media, krijg je jaaroverzichten; top dit en top dat. Hierbij dus mijn top-12 foto's van 2025. Een jaar heeft ten slotte 12 maanden, maar de echte reden is dat ik niet goed kan kiezen. En, ik moet toegeven, het is best leuk om te doen. Dus daar gaat hij dan; op chronologische volgorde, dus ik heb geen rangorde gemaakt. Elke foto heeft wel een verhaaltje. Het wordt dus een iets langere blog dan gemiddeld....

Foto 1: Sterhyacint

In maart ben ik naar het Bospark in Alphen gegaan, op zoek naar voorjaarskleuren. Die waren er niet zo veel, maar wel een paar veldjes met blauwe sterhyacintjes. Ik had mijn tussenringen gemonteerd zodat ik op korte afstand foto's kon maken. Een half uur ben ik liggend op de grond op zoek gegaan naar mooie exemplaren met mooie achtergronden. Deze is veruit mijn favoriet. Het bloemetje steekt precies zijn hoofd op tegen een lichte plek in de achtergrond. Ik heb de foto lang op mijn horloge gehad, zodat ik er elke keer van kon genieten.

Foto 2: IJsvogel

Een magisch vogeltje met zijn felle blauwe of blauwgroene kleur. Duizenden foto's heb ik er van gezien, maar ik had er nooit één goed in levende lijve kunnen bekijken. Dus toen ik begin april las, dat er aan de buitenkant van Alphen een paartje gezien was aan de overkant van een sloot langs de weg, ben ik gaan kijken. En ja hoor, daar stond/zat een groepje fotografen te kijken. Een paartje was een nest aan het inrichten in een wortelkluit van een omgevallen boom. En ze bleven regelmatig even zitten. Ik ben er twee keer langere tijd geweest. Prachtig om te zien, ook achteraf op de foto's. Toen was ik er wel klaar mee; vogels fotograferen vind ik leuk, en ze zoeken ook wel een beetje opwindend, maar een echte vogelaar ben ik ook weer niet. Dit was één van de mooiste/leukste foto's.

Foto 3: Familie gans

De Groene Jonker ligt boven de Nieuwkoopse Plassen. Het is een stuk polder, dat onder water is gezet, waardoor er een natuurgebied is ontstaan. Het trekt veel watervogels en vogels die bij het water leven. Half april was ik er naar toe gegaan. Het was erg zompig door de regen. Er stond te veel wind voor de rietvogels, dus die lieten zich niet zien. Maar op een gegeven moment kruiste een familie gans mijn pad. Ze gingen gauw het water weer in, en zwommen op hun hoede van mij weg. Maar nadat ik een tijdje stil had gestaan, vonden ze het wel prima, en zwommen mijn kant op. Deze foto laat de kleintjes mooi bij elkaar zien in tegenlicht, met vader en moeder aan beide kanten om ze te beschermen. 

Foto 4: Knotsgek

In 2024 heb ik caleidoscopische foto's gemaakt door tussen bomen naar boven te kijken, camera op statief, en negen opnames gemaakt nadat ik elke keer de camera iets had gedraaid. De camera combineerde de negen foto's tot één beeld. Nu dacht ik: als ik dat nou minder gecontroleerd doe; dus terwijl ik mijn camera draai, houd ik de afdrukknop ingedrukt. Ik probeerde dat uit mijn dakraam en richtte op een geknotte boom aan de overkant. Ik maakte vijf foto's vlak achter elkaar terwijl ik de camera draaide. De camera maakte er één beeld van, met dit resultaat. 

Foto 5: Kale struweelroos

Eind mei was ik weer een beetje mobiel na de slijmbeursontsteking aan mijn  rechterheup. Zoals weer vaker tegenwoordig, maakten we een wandeling door duingebied Meijendel bij Wassenaar. Daar maakte ik deze foto. Een gave bloem op een mooi takje en een heerlijke vage achtergrond. Scherp op de meeldraden. Voor mij een perfecte foto waar ik een fijn gevoel bij krijg.

Foto 6: Kerkinterieur in Frankrijk

Onze reis naar de Eiffel kon niet doorgaan, maar eind juni konden we wel naar de Elzas in Noordoost-Frankrijk. In het plaatsje Ribeauvillé staat een kerk, die we bezochten op weg naar een wandeling door de wijngaarden op de heuvels van de Vogezen. In de kerk maakte ik deze foto. In de nabewerking heb ik geprobeerd om terug te krijgen, zoals je het ziet als je na binnenkomst even gewend bent aan het weinige licht. Technisch kon ik dat doordat ik meerdere identieke foto's maakte met verschillende belichtingen, die ik daarna op de PC gecombineerd heb tot één foto (HDR-techniek). Daardoor kan je de grote lichtverschillen tussen bij voorbeeld de gebrandschilderde ramen en de donkerder delen in de kerk in één beeld samenbrengen. Als je er staat zijn je ogen ook voortdurend aan het aanpassen aan de lichtomstandigheden. Met deze bewerking kan ik het gevoel dat ik daar had weer opnieuw beleven.

Foto 7: In de wind

In de zomer werd ik gekweld door een pijnlijke ontsteking in het gewricht van mijn rechter elleboog. Pas twee maanden later in oktober kon ik mijn camera weer oppakken. Het woei hard (windkracht 6 à 7), en ik wilde dat in beeld brengen. Op de eerste locatie waar ik heen ging lukte dat niet, maar bij de tweede locatie kon ik deze foto maken. Ik moest een steil dijkje opklimmen tegen een natte en daardoor gladde grond. In de felle tegenwind kon ik me nauwelijks staande houden. Na een paar pogingen maakte ik deze foto; die geeft precies weer wat ik daar beleefde.

Foto 8: Bosrand in de herfst

Begin november zijn de bossen het mooist, terwijl de bomen in de stad medio oktober al kleuren. We togen naar de Kaapse Bossen, noord van Doorn in Utrecht. Tijdens de wandeling viel me dit beeld op: alsof je door een gordijn van herfstkleuren naar een lichte plek daarachter kijkt. Fijne sfeer.

Foto 9: Anders gekeken

Met de regionale natuurfotogroep zijn we midden november naar het Haagse Bos gegaan. Het was vroeg in de ochtend en nog licht heiig. Lopend langs de vijver zag ik deze tak boven het water hangen. Het kostte me wat moeite om door de prikkelende hulststruiken op het plekje aan het water te komen, met net genoeg ruimte om mijn statief uit te klappen. In het tegenlicht komen de kleuren van de bladeren mooi tot uiting. Gecombineerd met de reflectie en de achtergrond geeft het een niet alledaags beeld.

Foto 10: Licht

Aan de overkant van de vijver in het Haagse Bos zag ik het licht van de lage zon door de bomen schijnen. Ik vond het prachtig. Met een telelens heb ik dat vastgelegd.

Foto 11: Geen spreeuwen, wel een mooie zonsondergang

Naar aanleiding van berichten van anderen, togen we eind november naar een natuurgebied achter Haastrecht in Zuid-Holland. Daar kwamen elke avond duizenden spreeuwen bij elkaar voor de nacht. Ik kende de prachtige foto's van grote wolken spreeuwen, die steeds veranderende vormen maken. Zeker als er dan ook nog een roofvogel doorheen vliegt. Deze avond kwamen de spreeuwen wel, maar doken ze allemaal gelijk het riet in. Intussen kon ik mijn nieuwe iPhone 17 Pro uitproberen. Deze foto is daarmee gemaakt. In de nabewerking moest ik de zon wel iets temperen, maar ik was heel blij met het resultaat.

Foto 12: Winterlicht

Aan de rand van Alphen stroomt de Kromme Aar door het Heempark. Het is een prachtig stukje natuur, waar ook veel vogelsoorten te zien zijn. Zie ook de ijsvogelfoto. In de winter staat de zon al gauw laag, en heeft een gele kleur. Toen we daar liepen, was de zon net even doorgebroken. Dat idee probeerde ik in deze foto vast te leggen.

Kerstwensen

 Hallo beste bloglezers, 

Dank voor jullie belangstelling in de verhalen over mijn fotografie. Ik wens je fijne feestdagen en een creatief 2026.

Haastrecht landschappen en vogels

Met iPhone gemaakt

 We hadden gehoord, dat er bij Haastrecht veel spreeuwen zich verzamelden rond het natte gebied achter de molen. Ik heb al vaak foto's en video's gezien van grote spreeuwenwolken die zich door de lucht bewegen en allerlei verschillende vormen krijgen. Zeker wanneer er een roofvogel door de wolk heen vliegt. Dus dat wilden we zelf ook wel eens in levende lijve zien.

Die wolken van spreeuwen vormen zich voor zonsondergang, voordat ze neerstrijken om de nacht door te komen, en in de ochtend rond zonsopgang als ze weer op weg gaan. Wij kwamen er drie kwartier voor zonsopgang, het is een kwartiertje lopen naar de rietvelden waar ze neerstrijken. De zon scheen nog, en we maakten van de gelegenheid gebruik om nog wat mooie landschapsplaatjes te maken bij laag zonlicht. 

Met iPhone gemaakt

Ik had mijn grote Canon-camera bij me; maar ook mijn nieuwe iPhone17, die een sensor heeft met net zoveel pixels als de Canon. Daar begon ik mee. De bovenste foto, en deze hierboven maakte ik met de iPhone. De onderste twee zijn met mijn Canon gemaakt.

Met Canon gemaakt

Daarna begonnen de spreeuwen in grote wolken binnen te komen. Tot onze grote teleurstelling vlogen ze min of meer rechtstreeks de rietvelden in. De grote hoeveelheden spreeuwen die daarna nog invlogen deden hetzelfde. En ze kwamen er niet meer uit. Intussen ging de zon onder en kleurde de lucht violet. Met de molen op de achtergrond, kon ik nog wat plaatjes schieten. De laatste foto maakte ik met de molen erbij, plus nog een vlucht meeuwen.

Met Canon gemaakt

Fotografisch was de reis geslaagd, maar het spektakel bleef uit.

We ontvangen topfotograaf Eddo Hartmann in ons Parktheater

Zoals elk jaar haal ik vanuit fotoclub Alphoto een Nederlandse topfotograaf naar het Parktheater in Alphen aan den Rijn. Op zondag 23 november om 15:00 uur komt Eddo Hartmann ons vertellen over zijn bekend geworden projecten in binnen- en buitenland. De toegangsprijs bedraagt € 16,50 inclusief consumptie. Kaarten kunnen online worden gekocht via deze link.

Met zijn foto's onderzoekt Hartmann vaak de invloed van menselijke handelen op onze leefomgeving. Het project The Sacrifice Zone werd vorig jaar beloond met de prestigieuze Sony World Award. Hierin wordt veerkracht getoond van mensen die in Kazachstan leven in een gebied dat Rusland gebruikte voor kernproeven. Aan de gevolgen voor de lokale bevolking en het milieu werd niet gedacht. Vorig jaar won Hartmann ook de foto-opdracht Document Nederland van het Rijksmuseum. Die leidde tot het project Festival Frenzy waarin de cultuur van de Nederlandse festivals werd onderzocht. 

Hartmann begon zijn al 25 jaar durende carrière in de commerciële en redactionele fotografie. Hij publiceerde portretten en reportages in kranten en tijdschriften. Maar zijn belangstelling ging steeds vaker uit naar langlopende documentaire projecten. Zijn werk is wereldwijd veelvuldig bekroond, tentoongesteld en gepubliceerd in kranten en tijdschriften. Zijn foto's maken deel uit van zowel privé- als openbare collecties, wat hun betekenis in de hedendaagse kunst- en fotografiewereld weerspiegelt. 

Het optreden van Eddo Hartmann past in het streven van Fotoclub Alphoto om, in samenwerking met Parkvilla, jaarlijks een Nederlandse topfotograaf voor te stellen aan een breed publiek. Eddo Hartmann is de negende fotograaf die in dit kader over zijn werk komt vertellen. Sacha de Boer, voormalig fotograaf des Vaderlands Jan Dirk van der Burg, Ilvy Njiokiktjien, Klaas Jan van der Weij, Theo Bosboom, Eddy van Wessel, Govert de Roos en Ruben Smit gingen hem voor. 

Als de camera een te grote belasting is, rest de telefoon

 

De afgelopen maanden werd ik beperkt in mijn mogelijkheden om met de grote camera op stap te gaan. Met een ontsteking in mijn ellebooggewricht moest ik mijn arm rust geven. Dat betekende dat ik alleen kon fotograferen met mijn telefoon. Gelukkig kan je daar ook veel mee, ondanks de kleine sensor. En het voordeel van de kleine sensor is de grote scherpte-diepte, waardoor het hele beeld scherp is.

Elk nadeel heb z'n voordeel. Door mijn beperkingen ging ik weer over mijn fotografie nadenken. En één van mijn conclusies was, dat ik meer aandacht moet geven aan de lucht in combinatie met een landschap. En dit jaargetijde met de onstuimige luchten is bij uitstek geschikt om daar mee te oefenen.

Bij de bovenstaande en onderstaande foto's heb ik dat geprobeerd in de praktijk te brengen. Beide zijn gemaakt aan het strand van de Langevelder Slag. In de foto boven leidt de vloedlijn precies naar de basis van de donkere wolk boven de horizon.

In deze foto krijgen de twee gelijkvormige wolken alle aandacht boven een reepje zee en dito strand.

Hieronder twee foto's van mijn favoriete duinbossen van Meijendel bij Wassenaar. Hierbij heb ik extra gelet op de compositie van voor- respectievelijk achtergrond. Beide foto's zijn ook gemaakt met mijn iPhone.

Diverse natuurfoto's

 

De afgelopen maand heb ik op diverse locaties gefotografeerd zonder een uitgebreide serie te maken. Dus in dit eerste bericht na de trip naar de Elzas eind juni, laat ik diverse foto's zien.

Bovenstaande foto maakte ik op het strand van Katwijk. een mooi gekleurde kwal, die de zee op het strand heeft gedeponeerd en daar heeft achtergelaten, waarna de zee zich weer teruggetrokken heeft. Ik kreeg een associatie met het spreekwoord dat begint met "de zee geeft....". Opgnomen met een groothoeklens, zodat zowel de kwal als de teruggetrokken zee zichtbaar zijn en het verhaal kunnen vertellen.

De foto hierboven en onder zijn gemaakt in het Park Te Werve in Rijswijk. Niet toegankelijk voor het publiek, vroeger eigendom van de Shell. Een prachtig park met een plas en een villa. Deze boom creëerde een prachtige paraplu, waaronder een meerkoet een mooi plekje vond. Door het tegenlicht komt het lichte groen mooi tot uitdrukking.

De foto hieronder maakt ik, omdat ik de tegenstelling van het jonge groene struikje  tussen de grote oude dikke bomen wel leuk vond. Ook hier ietwat in het tegenlicht.

Naast de Nieuwkoopse Plassen ligt een natuurgebied dat Lusthof De Haeck heet. Mooi bossig en met brede sloten en plassen. Opvallend was de grote hoeveelheid waterlelies in bloei. Even buiten het gebied kwam een ooievaar langs scheren.

Onder Nootdorp ligt de Dobbeplas. Ik was er nooit geweest, en het was enigszins een teleurstelling. Je kunt om de plas heen lopen, bij wijze van spreken zonder de plas te zien: overal groeit twee meter hoog riet. Op een bruggetje vond ik een mooie reflectie van de waterige zon in het water, en daarachter verschalkte een reiger een visje.

Een andere plek waar ik nog nooit was geweest is de Oegstgeestse Polders. Twee plassen met daaromheen zeeën van bloemen. Echt een aanrader voor een prachtige wandeling. 

Het kleine gele bloemetje stond mooi vrij tegen de grote plas op de achtergrond. Datzelfde eigenlijk voor de roze bloem.

Deze Amerikaanse rivierkreeft is een plaag voor dijken en wateroevers, maar ook een populaire prooi voor vogels. Deze was een schaar kwijtgeraakt.

In deze plas huisde ook een groep lepelaars. Ze waren overwegend aan het toilet maken, en af en toe ook even slepend door het water op zoek naar gezonde groente.