Meijendel: wat er te zien is veraf en dichtbij; en kunst

 

Al meer dan 70 jaar kom ik in Meijendel. Eén van mijn oudste herinneringen is, dat ik in Meijendel voor de regen schuil onder de jas van mijn vader. Maar hoe lang en hoe vaak ik er ook kom, elke keer kom ik weer andere dingen tegen. Voor degenen die Meijendel niet kennen: het is het duingebied tussen de Wassenaarse Slag en Scheveningen. Tegenwoordig is het onderdeel van het Nationaal Park Hollandse Duinen. 

Afgelopen zondag waren d slagbomen gesloten, waarmee de toevloed van mensen wordt gereguleerd als de parkeerplaats bij de boerderij vol is. We besloten daar de auto te parkeren en lopend richting de boerderij te lopen. Al snel kom je bij een hoog duin met de naam De Piek met uitzicht op Den Haag en de kust. Bovenstaande foto laat het uitzicht op Den Haag zien. De toren net links van het midden is onderdeel van de TNO-vestiging 3 kilometer verderop. De grote doos rechts is het Internationaal Gerechtshof (ICC) een kilometer verder. Net links van de toren is de toren van het Vredespaleis te zien. Op de foto lijkt het vlakbij, maar hij staat 4 kilometer verder dan de TNO-toren.

Als je de andere kant op kijkt, kijk je tegen de windmolens in de zee aan. Er lijkt ook een boot te liggen. Bijzonder dat je dat van daar uit kunt zien.

Als je in plaats van in de verte kijkt naar de grond voor je voeten, zie je interessante beestjes: zoals heel veel rode heidelibellen, en bruine sprinkhanen.

Al wandelend kwamen we ook dit kunstwerk tegen. Prachtig die lijnen zo uitreikend naar de hemel. De kaarsrecht opstaande tak deed me denken aan de kunst van Salvador Dali. Ik weet niet welke van de twee foto's ik sterker vind.....

Return of the blog: Betuwe en de Rijn

 

In april schreef ik mijn vorige blog. Nu, na mijn operatie voor een nieuwe knie op 20 mei staat mijn hoofd weer naar fotografie. Hoewel de mobiliteit nog beperkt is tot wandelingen van één of twee kilometer. Maar toch. 

We zijn een weekje geweest bij Maurik in de Betuwe in een huisje aan de brede uiterwaarden van de Nederrijn. We hadden een heerlijk vrij uitzicht, zie het panorama hierboven. Het water stond laag vanwege de droogte. Het weer was enigszins teleurstellend in een lange warme periode met precies deze week 21 graden en een straffe noordwesten wind. Wel genoeg zon. En als je wilt fotograferen met weinig eigen mobiliteit, dan worden de dingen die zelf bewegen aantrekkelijk om te fotograferen. En er kwam genoeg voorbij. Waterskiërs, het ene na het andere jachtje, suppers, kanoërs; en vogels. Aalscholvers, kokmeeuwen, zwanen met jongen, ganzen, visdiefjes.

Ook  de zon bewoog natuurlijk. We konden genieten van zowel zonsopgang als-ondergang. De eerste was meestal te vroeg voor ons, maar de zonsondergangen waren mooi.

Kampen en spreeuwenwolken

 

Het is alweer drie maanden geleden dat ik mijn laatste post heb gepubliceerd. Dat is een teken, dat mijn fysieke malheur nog niet voorbij is. Voor de Kerst blesseerde ik mijn knie tijdens een fitness-oefening. Lopen is nog steeds moeizaam, maar ik houd de moed er in. Toch zijn we in die periode een paar dagen naar Kampen geweest en hebben we flinke wandelingen langs de IJssel gemaakt. 

De eerste dag hebben we Kampen zelf bezocht. Kampen heeft een hele lange winkelstraat, die parallel aan de IJssel loopt. In de winkelstraat staat de Nieuwe Toren met daarnaast een Bakkerij in  Art-Nouveau-stijl. Aan de IJssel lagen een paar driemasters aangemeerd voor onderhoud.

De dagen daarna hebben we twee wandelingen langs de IJssel gemaakt. Eerst vanuit Wilsum, daarna vanuit Zalk. De IJssel maakt daar hele grote lussen, waardoor je gemakkelijk een rondwandeling kunt maken, terwijl je het grootste deel langs de IJssel loopt. De foto's hieronder geven een indruk van Wilsum vanuit verschillende perspectieven. De dorpen en de omgeving ademen een sfeer van rust.

De eerste avond op het EuroParcs De IJssel Eilanden zagen we tegen de avond veel spreeuwen vliegen naar de bomen aan het begin van het park. Snel maakten we wat foto's. Een half jaar geleden waren we op zoek geweest naar spreeuwenwolken bij Haastrecht zonder veel succes (zie deze link). En dus gingen we de volgende avond met de camera naar de bomen toe vol verwachting. 

Er kwamen inderdaad wat spreeuwen langs, maar de echt grote massa ging naar het andere einde van het park. Dus snel die kant op gestrompeld. En daar kregen we een mooie show voorgeschoteld. Zie ook de bovenste foto. Zowel een eind voor ons, als ook over ons heen. Als er zo'n grote wolk van tienduizenden spreeuwen over je heen komt, hoor je ze vliegen.

Met zo'n beeld kun je een beetje spelen, en er een negatief van maken.

De volgende avond gingen we weer, en toen heb ik met wat langere sluitertijden geëxperimenteerd.

Als ze klaar zijn met vliegen, strijken allemaal in één keer neer in het riet onder luid gekwetter. Dan duurt het nog wel even voor ze allemaal een eigen plekje hebben gevonden voor de overnachting.