zaterdag 15 september 2018

Pech en mooie foto's in de Oostenrijkse Alpen

Tijdens onze trip naar Oostenrijk, Karinthië vlak boven de grens met Italië, mmakten we een rit bergop. We hadden begrepen dat we vlakbij ons dorp Kötschach-Mauthen de berg op konden rijden naar een kom in de bergen op de Italiaanse grens. Op een 1900 meter hoogte was er een mooi wandelgebied. De dag ervoor had het fors geregend, en op de hogere bergen lag een vers laagje sneeuw, de eerste van het jaar. Het was een klein weggetje omhoog. Het eerste deel was geasfalteerd, maar na een tijdje werd het kiezels, daarna rotsen, en daarna rotsen met kuilen. Mijn auto is van een sportief karakter, met een lage wegligging. Niet geschikt voor dit soort weggetjes. Maar ja, je bent eenmaal op weg, en voorzichtig ga je verder. Af en toe hoor je dat de onderkant wat raakt, maar er lijkt niets aan de hand. Eenmaal boven gekomen maakten we ons gereed voor de wandeling. Tot er zich onder de auto een plas olie begon te vormen: het motoroliecarter was gescheurd. De rest van de dag zijn we bezig geweest om auto en onszelf te repatriëren. Telefoondekking hadden we niet, dus we moesten de waard van de herberg hulp vragen; hij had een vaste lijn. Na drie uur wachten werden we opgehaald.

In de wachttijd, en nadat we hulp hadden geregeld, konden we een beetje rondlopen en -kijken. Het waren prachtige uitzichten. Aan het avontuur hebben we dus toch nog wel een paar mooie foto's overgehouden. De volgende dag was de sneeuw weer verdwenen. De reparatie duurde twee dagen, we konden een leenauto meekrijgen.




zaterdag 4 augustus 2018

Zwart-witexperimenten op het strand

Tijdens trips ga ik geregeld tegen zonsondergang naar het strand, in de hoop daar interessante kleurige foto's te maken. In de meeste gevallen gebeurt niet wat je hoopt. Dan sta je maar te wachten. Tijd om te proberen om wat andere foto's te maken dan je meestal doet. In dit geval koos ik het strand zelf als focus, en maakte ik de zee en de lucht onscherp door mijn diafragma open te zetten. Dat geeft wat mysterieuze effecten aan de beelden. Dat benadruk ik verder door de foto's om te zetten naar zwart-wit.

Hier sta ik op het fameuze strand van Gairloch aan de Schotse westkust. De resultaten zal de één mooi vinden, de ander niets aan. Graag hoor ik wat jij er van vindt.

6 seconde belicht bij f/4,5 en ISO100, 35 mm brandpunt


25 sec belicht bij f/6,3 en ISO 100; 35 mm

Slecht weer

Het is in Schotland niet altijd mooi weer. Voor de fotografie is dat soms een zegen. Zware wolken passen goed bij de ruige natuur. Soms is het ook mooi om regenbuien te fotograferen. In het veranderlijke weer kun je voorbijkomende buien fotograferen, terwijl je zelf lekker droog staat.

We waren in Ullapool, en ik stond rustig op de havenpier om me heen te kijken, terwijl de anderen winkels met Schotse kleding bezochten. Over het water (Loch Broom) zag ik over de oostelijke bergen buien voorbij trekken, terwijl er tussen de wolken door ook licht doorkwam. Dat leverde wel aardige plaatjes op.


1/100 sec bij f/16 en ISO 220, 200 mm brandpuntsafstand.


zaterdag 28 juli 2018

Loch Maree, Schotland

Eén van de bekendere vista's van de westkust van Schotland krijg je te zien als je van Inverness naar Gairloch rijdt. Je komt dan over een pas en vanaf de pas kijk je door de Glen Docherty naar Loch Maree, ook in de lengterichting. De weg slingert zich door de glen. Een prachtig uitzicht. We zijn er een paar keer geweest, en elke keer is het licht, zoals altijd in Schotland, weer anders. De eerste keer kwamen we aanrijden, en scheen de zon door de zware bewolking heen precies op het eind van de glen. Maar ja, auto parkeren, camera pakken en instellen, en weg is het licht. Deze foto is gemaakt op een keurige zonnige dag. Daardoor komt alles tot zijn recht, met veel verschillende kleurtinten.

1/160 sec bij f/14 en ISO 400. 135 mm brandpuntsafstand.

Het meer is ongeveer 20 km lang; aan het eind stroomt het water als Ewe River naar Loch Ewe, wat een deel is van de Atlantische Oceaan. Tussen Gairloch en Poolewe kijk je precies vanaf de andere kopse kant in de lengterichting van Loch Maree, richting de Glen Docherty. Ook dat levert een mooi plaatje op. In de verte zie je de weg zich omhoog slingeren.

1/200 bij f/14 en ISO 100; 200 mm brandpuntsafstand

zondag 22 juli 2018

Dè boom van Schotland

In een boek over Schotland hadden we een mooie foto gezien, die gemaakt is in het gebied waar we in Schotland zaten. Het was een bijzondere en erg mooie foto. Dus we dachten, die gaan we ook maken. Nu is het maken van foto's, die anderen hebben gemaakt niet mijn hobby, maar hier gingen we voor. De foto is gemaakt bij het Loch Maree, één van de mooiere meren in Schotland, vooral vanwege de prachtige bergen, die er omheen staan. Bergen van een duizend meter hoogte, terwijl het meer op zeeniveau ligt. Het duurde even voordat we de plek konden vinden. Op de foto staan twee karakteristieke onderwerpen: een alleenstaande boom, en de berg Slioch.

Dè boom van Schotland. 1/80 sec bij f/14 en ISO 100, 35 mm brandpunt.

Eén van de redenen, waarom de Schotse landschappen zo bijzonder zijn, is dat er bijna geen bomen zijn. Dat maakt dat je altijd vrij zicht hebt, en dat de bergen een oerindruk maken. Alleenstaande bomen zijn dan fotografisch erg aantrekkelijk. Ze staan markant in het landschap, en benadrukken de kaalheid van de rest van het landschap.

De eerste dag, dat we er aan toe kwamen was het weer nog niet je dat, maar we zijn er vast naar toe gelopen om te oefenen, en je weet natuurlijk nooit of het weer beter gaat worden. Later werd het weer inderdaad beter, en konden we dè boom, nu langzamerhand onze boom, op de plaat zetten.
Verderop stond er nog een eenzame boom, die we de eerste dag gelijk maar hebben meegenomen.

1/200 sec bij f/16 en ISO 400, 70 mm.

zaterdag 14 juli 2018

Avondlicht in Schotland

Belichting: 0,5 seconde bij f/16 en ISO 100, 70 mm brandpuntsafstand; vanaf statief; tijd: 21.12 uur.


























In mei zijn we twee weken in Schotland geweest. Daarvan één week met name om foto's te maken. We hadden aardig weer: wisselend bewolkt en droog meestal. Locatie: we vlogen op Inverness, en vandaar anderhalf uur rijden naar de westkust. Gairloch en Poolewe waren de plaatsjes waar we verbleven. Dit was al de vijfde of zesde keer naar Schotland in een paar jaar. Waarom steeds naar Schotland? De natuur is geweldig: bergachtig met bergen vanaf zeeniveau tot net boven de 1000 meter; de bergen zijn ongerept, soms lopen er schapen rond, maar weinig is gecultiveerd. Er zijn weinig bomen, dus je hebt bijna altijd vrij zicht; voor fotografie is dat een zegen, en de enkele bomen doen het dan geweldig. Het is heerlijk rustig, dus als je aan het wandelen bent kom je in het voor- en najaar maar een paar mensen tegen. Op een paar gebieden na, is er altijd wel enige bewoning, dus een herberg is altijd te vinden. En ten slotte: je kunt er marmelade met whisky kopen.






We hoopten op een paar mooie zonsondergangen (de zonsopgangen om half 5 in de ochtend hebben we laten lopen). Dat viel eigenlijk tegen: of er lagen wolken boven de horizon, of er waren geen wolken om mooi te kleuren. Wat je dan wel kunt doen, is wachten op het late licht: de wereld wordt dan eerst geel, later rood, en ten slotte paars. Deze foto's zijn in dat late licht gemaakt in een gebied tussen Gairloch en Poolewe.
Tip: klik op elke foto voor een schermgrote beleving.

zaterdag 7 juli 2018

De Melkweg fotograferen



Als je gefascineerd bent door een heldere sterrenhemel zoals ik, dan is het ook een uitdaging om dat te fotograferen. Ik hoopte dat ik in Zuid-Frankrijk in een gebied zou komen met weinig lichtvervuiling, dus dat zou een mooie kans zijn. Foto's van de Melkweg had ik eerder gemaakt, ca. 10 jaar geleden, maar daar was ik nog niet tevreden mee. Niet met de voorgrond, die ook interessant moet zijn op een foto, en niet met de Melkweg zelf.

Vooraf heb ik me georiënteerd op de techniek, de stand van de Melkweg, en de locatie om de foto te nemen. De stand van de Melkweg vond ik met het programmaatje Stellarium, gratis voor op de PC. In de week dat ik naar Frankrijk ging, is de Melkweg goed te zien boven de horizon in zuidoostelijke richting tussen 12 en 3 uur in de ochtend. Aangezien ik in heuvelland zat, en in de buurt van de Mont-Ventoux, zocht ik op de kaart een plek waar ik redelijk vrij die kant op kon kijken. De maan was half, stond niet in beeld, maar gaf wel wat lichtverstrooiing.


Wat techniek betreft: de hemel draait om de Poolster in het noorden. Als je naar het zuidoosten kijkt, draaien de sterren sneller dan als je naar het noorden kijkt: de Poolster staat stil. Mijn belichtingstijd met een lens met 16 mm brandpuntsafstand kon hooguit 15 seconden zijn. Bij langere tijden krijg je streepjes als sterren. Het diafragma helemaal open om zo veel mogelijk licht te vangen: f/4 voor mijn lens. De ISO zo hoog mogelijk om ook op die manier veel licht in je sensor te krijgen. Ik koos voor ISO 5000 (hogere waarden geven veel ruis).

In Frankrijk heb ik overdag een aantrekkelijke plek gezocht, en met de augmented reality van mijn  app PlanIt op mijn telefoon, kon ik ter plekke zien waar de Melkweg zou staan tussen 12 en 3 uur. Uiteindelijk ben ik er tegen 12 uur naar toe gegaan, en heb tot kwart voor 1 deze foto's gemaakt. Op de foto zie je de Melkweg veel duidelijker dan in het echt, en voor een optimaal beeld moet je de foto op de computer nog nabewerken: contrast verhogen, iets meer verzadiging voor de kleuren.

Aan het resultaat kun je zien, dat, terwijl de zon voor 10 uur onderging, er om 12 uur nog steeds licht van de zon gevangen wordt. Ook is mijn conclusie, dat strooilicht van de maan er voor zorgde dat de sterren niet op zijn helderst waren. Anderzijds werd de voorgrond wel mooi opgelicht door de maan.

Ik ben blij met deze foto's. Toch ga ik het nog een keer proberen, als de gelegenheid zich voordoet.

woensdag 27 juni 2018

Carrières de Lumières

Sinds maart eindelijk weer een blogpost! Waarom ik zo lang niets van me heb laten horen? Meerdere redenen:
1. Een creativiteitsdip na het voltooien en publiceren van mijn fotoboek van Alphen (het gaat goed met de verkoop: van de 750 exemplaren heb ik er nog ongeveer 50 over).
2. Een vakantie naar Schotland en het verwerken en bewerken van de meer dan 1000 foto's.
3. Een vakantie naar Zuid-Frankrijk en het verwerken van de foto's daarvan.




In deze post beelden van de Carrières de Lumières. Locatie is mergelgroeven bij Les Baux-de-Provence, zuid van Avignon in Zuid-Frankrijk. De mergel is in blokken gewonnen, en dat resulteert in grotten die rechthoekig van vorm zijn. Op alle muren worden beelden geprojecteerd, die verschuiven en komen en verdwijnen. Ik schat dat er iets van 30 muurvlakken zijn, waarop op één moment 5 tot 10 verschillende beelden te zien zijn. Er zijn steeds twee voorstellingen; toen wij er waren waren dat popmuziek uit de sixties en De Spaanse schildermeesters ten tijde van Picasso.




De foto's zijn gemaakt met mijn iPhone en laten de schaal zien. De staande fotolinks geeft een goede indruk hoe de muren er in principe uitzien. Rechts geeft een detail van het landschap buiten.




zaterdag 24 maart 2018

Waarheen? Een montagefoto




Deze week ontving ik het blijmakende bericht, dat ik met deze foto een gedeelde tweede plaats (zilveren certificaat) heb behaald bij de online fotowedstrijd van de landelijke Fotobond. De wedstrijd had geen speciaal onderwerp. Er waren ruim 800 inzendingen.
De titel van de foto is: 'Waarheen?'. Twee stellen lijken verdwaald in de architectuur van Amsterdam's finciële centrum bij slecht weer.  

De foto is een samenstelling van een foto genomen aan de Zuid-as van Amsterdam, de twee stellen wandelaars in de regen uit Schotland, en toegevoegde regen en bliksem. Het is mijn eerste serieuze montagefoto, en de prijs stimuleert wel om er mee door te gaan.

zaterdag 10 maart 2018

Landschapsfoto's van de Lofoten

1/30 sec bij f/10 en ISO 100, 31 mm

Het sluitstuk van de foto's van de Lofoten wordt gevormd door de "bijvangst", om in visserstermen te blijven. We maakten een rondrit van bijna een (korte noordelijke) dag over enkele van de eilanden. Gestopt werd op een paar locaties die fotogeniek waren. Niet altijd mijn keus, maar we kwamen wel op een paar hele leuke plekken, waaronder mooie  verstopte stranden. Hieronder de mooiste foto's.

maandag 26 februari 2018

De Lofoten: landschappelijke setting

Tijdens ons bezoek aan Noorwegen hebben we drie dagen op de Lofoten doorgebracht, en één volle dag in Tromsö. Met name de Lofoten zijn landschappelijk fantastisch. Het is een eilandengroep langs de noordwestelijke kust van Noorwegen. Van linksonder tot rechtsboven bij Narvik, waar het vaste land begint is het ca. 200 km. Alle eilanden zijn met de auto te bereiken via landbruggen of autobruggen. De eilanden bestaan uit bergen die tot 900 meter uit de zee oprijzen; daar om heen of ertussen liggen vlakkere stukken. Totaal wonen er ca. 25.000 mensen, die bestaan van visserij en toerisme. In de zomer schijnt het er erg druk te zijn.


De belangrijkste stad van de Lofoten is Svolvaer, waar wij drie dagen hebben gelogeerd. We sliepen in een rorbuer, een traditionele woning op palen, waar de vissers in woonden. De setting is geweldig. Op de foto zijn deze huisjes te zien. Er vlak achter staat een groot rek, waar de kabeljauw op wordt gedroogd, resulterend in de stokvis.

Het tweede huisje van rechts was ons verblijf.
De verdere foto's laten zien het uitzicht vanaf ons huisje, met de eerste noorderlichtschijnselen, en ten slotte de stad Tromsö, waar we met een kabelbaan naar de hoogste berg zijn gegaan. Tromsö wordt wel het Parijs van het noorden genoemd, omdat het ook een lichtstad is.

Tromsö

zaterdag 24 februari 2018

Adelaars kijken bij de Lofoten


Tijdens ons bezoek aan de Lofoten zijn we met een boot naar de Trollfjord geweest; een nauwe fjord met bergen die tot 1000 meter uit het water oprijzen. Wat spectaculairder dan dat was (vonden wij), het is een gebied waar veel zee-arenden leven. We kregen uitgebreid de gelegenheid om die te fotograferen. Geholpen door....