zaterdag 22 december 2018

Fijne feestdagen

Al mijn bloglezers wens ik hele fijne feestdagen en begin van het nieuwe jaar.


Fotoalbum Dolomieten

De afgelopen weken heb ik foto's laten zien van mijn trip naar de Dolomieten. Verdere foto's staan in mijn album, dat je hier kunt bekijken (als je in het album klikt op één van de foto's kun je alle foto's schermgroot bekijken).

zaterdag 15 december 2018

Maanbeschenen landschappen

Fort Bragg, Californië. 10 sec bij f/8 en ISO 800, brandpuntsafstand 35mm.
Tijdens de reis door de Dolomieten kwamen we op het idee om een foto te maken van een landschap dat door de volle maan wordt beschenen. Tijdens een reis door Amerika had ik dat een keer gedaan, en die foto, hierboven, vond ik best intrigerend. Later heb ik meer foto's gezien, die bij maanlicht waren genomen, en die ik ook erg fraai vond.

Dus toen we volle maan hadden, en een onbewolkte lucht, zochten we een plek, die in het donker goed te bereiken was en een aardige compositie bood. De zon ging om half 8 onder, en we gokten, dat het zonlicht na half 9 geen rol meer zou spelen. Dus rond die tijd, en na een eenvoudige, doch voedzame maaltijd, zijn we er naar toe gegaan. Temperatuur rond het vriespunt. Een beetje experimenteren met de belichting, en het standpunt, hoge ISO kiezen om voldoende licht te vangen. Het resultaat was een perfect belichte foto. In de nabewerking heb je dan de keus. Zoals de foto hier te zien is, is hij iets lichter dan toen we er waren. Daardoor kun je wel alle details goed zien.

Passo Sella, rechts de Langkofel. 15 sec, f/5,6 en ISO 3200. Brandpuntsafstand 22 mm.


Unieke foto maken op afgelegen plek



1/8 sec bij f/16 en ISO 100. Brandpuntsafstand 16 mm.

Tijdens onze tocht door de Dolomieten zijn we naar een plek gegaan, waarvan we in een boek een foto hadden gezien. Om daar te komen zijn we eerst een bergpas opgereden, de Passo Rolle. Aangekomen hebben we de omgeving verkend en wat foto's gemaakt. Maar de plek die we zochten vonden we niet. Toen we doorreden naar een volgende plek, zagen we ineens een weggetje, onverhard, dat verder de bergen in liep. Op de terugweg, toen we weer over de pas kwamen, zijn we dat weggetje opgereden. Tien minuten verderop kwamen we inderdaad op de plek die we zochten. Daar hebben we deze prachtige foto gemaakt, na een uurtje wachten op het rode licht van de zonsondergang en een ogenblik windstilte op het water. Heel blij. Maar het gevoel dat we een unieke foto hadden gemaakt, was door de aanwezigheid van een hele kudde fotografen toch wel een beetje verdwenen...

maandag 10 december 2018

De drie kantelen van de Dolomieten

De Dolomieten zijn bekend door hun kale bergpieken en bergformaties. De meeste zijn per voet goed te bereiken vanaf hoge parkeerplaatsen. Met goed bedoel ik wel via stevige wandelingen van 1 tot 2 uur met honderd of tweehonderd hoogtemeters. Eén van de bekendste formaties is de Drei Zinnen, vertaald de drie kantelen, de Italiaanse naam is Tre Cime di Lavaredo.






We zijn er naar toe gelopen, en deels er omheen . Onderweg kom je langs een hut, de Rifugio (schuilhut) de Lavaredo, ook op de eerste foto te zien. Bij de tweede foto lag ons eindpunt. Het was goed weer, maar nadat de zon achter de toppen verdween, werd het koud, en begon de mist op te trekken, zie de derde foto. In de verte zie je de volgende refugio, de Drei Zinnenhütte. In het halfduister, en door de mist zijn we terug gelopen naar de auto.



Op de laatste foto zijn de Drei Zinnen ook te zien, maar nu vanaf een afstand. Ook hier hebben we een uur geklommen naar een bergtop om dit uitzicht te zien. Om de locatie enigszins aan te geven: tussen waar we stonden en de Drei Zinnen loopt door het dal de hoofdweg naar Cortina d'Ampezzo.





vrijdag 30 november 2018

Spiegelingen in het landschap van de Dolomieten

Zoals eerder verteld geven reflecties in foto's altijd iets extra's. Kennelijk vinden we dergelijke symmetrieën in een foto aantrekkelijk. Hierbij enkele foto's uit mijn reis in de Dolomieten.













vrijdag 16 november 2018

Kerkjes in de Dolomieten


Tijdens mijn reis door de Dolomieten zijn we onder andere op zoek geweest naar karakteristieke kerkjes in het landschap. Hierbij een selectie.






dinsdag 13 november 2018

Dolomieten en schuurtjes


Half oktober ben ik met mijn fotomaat Sten en een Zuid-Duitse kennis Detlef naar de Dolomieten in Noord-Italië gereden om mooie foto's te maken. De Dolomieten zijn een bergketen in de Noord-Italiaanse Alpen met 18 pieken van meer dan 3.000 meter hoog. Het gebied omvat een aantal van de mooiste berglandschappen ter wereld met verticale wanden, steile kliffen en een hoog aantal smalle, diep uitgesleten dalen. De Dolomieten staan hierom op de Werelderfgoed lijst van UNESCO.


Je hebt zes dagen, hoe vind je de mooiste plekjes? Wat zijn de mooiste plekjes? Sommige dingen doen het vaak prima in landschapsfoto's: meertjes met spiegelingen, herfstkleuren, schuurtjes en kerken in het landschap, indrukwekkende bergvormen. Dat alles liefst bij afwisselend weer en bij ochtend- of avondlicht. Als leidraad van waar te zoeken hadden we een boek waar de meest fotogenieke plekjes beschreven werden; daarnaast de bergwandelervaring in de Dolomieten van mijn twee reisgenoten. Op die manier konden we een behapbaar reisschema volgen met een balans tussen rijden en buiten zijn, wandelen en foto's maken.

Vandaag de eerste foto's met schuurtjes in het landschap.






zondag 28 oktober 2018

Kom kijken naar de Fotoshow des Vaderlands

Onze Alphense fotoclub Alphoto heeft de kersverse Fotograaf des Vaderlands, Jan Dirk van der Burg uitgenodigd om naar Alphen te komen. Hij presenteert zijn muzikale fotoshow Zie Je Niet Vaak op zondagmiddag 18 november om 15.00 uur in het theater van Parkvilla.  


Iedereen wordt van harte uitgenodigd dit fotospektakel bij te wonen. De toegangsprijs bedraagt € 10. Kaarten kunnen worden gereserveerd via de website van Parkvilla onder Theater.

Zie Je Niet Vaak is een ontregelend muzikaal fotospektakel waarin de zegeningen van onze online beeldcultuur worden gevierd. Het gaat o.a. over catastrofaal hoerenbezoek, wethouders met stekelhaar en soapsterren in de spagaat. 

Van der Burg - o.a bekend van de beeldcolumn Heerlijk Genieten in het Volkskrant Magazine - herschikt de wereld in zijn laptop en komt met verbijsterende resultaten. Hij brengt het begrip diashow rechtstreeks naar een nieuwe dimensie. Als je bent uitgelachen, is je blik op de mensheid nooit meer hetzelfde. Hij wordt muzikaal begeleid door Flavia Faas.

zaterdag 13 oktober 2018

Koop geen spiegelreflexcamera’s meer. De ILC’s hebben de toekomst.


Spiegelloze camera’s hebben de toekomst. Iedereen die nu een serieuze camera wil aanschaffen raad ik aan geen spiegelreflexcamera te kopen. Die hebben het gehad. Alleen professionals die elke paar jaar een nieuwe camera kopen, kunnen nog een reden hebben om er wel een te kopen. Die reden is: autofocus.

Wat is er aan de hand? Spiegelreflexcamera’s hebben een spiegel om het beeld voordat de foto wordt genomen te gebruiken voor scherpstelling en belichting. Alleen bij het nemen van de foto wordt de spiegel opgeklapt en valt het licht rechtstreeks op de sensor.

De afgelopen paar jaar zijn enkele fabrikanten gekomen met spiegelloze camera’s, waarbij de scherpstelling en belichting gebeurt aan de hand van het beeld dat op de sensor valt. Sony met name heeft full frame sensor camera’s geïntroduceerd die prestaties laten zien vergelijkbaar met professionele camera’s. Olympus en Fujifilm doen hetzelfde met APS-C sensoren. Recentelijk zijn Nikon en Canon ook met nieuwe spiegelloze camera’s gekomen. Ook zij zetten nu zwaar in op deze ontwikkeling.

Wat zijn de eerste voordelen van deze Interchangeable Lens Cameras (ILCs)? Gewichtsbesparing: het hele huis met spiegel en opklapmechanisme kan er uit. De lens kan dichter op de sensor komen, waardoor lichtsterkere lenzen gemakkelijker kunnen worden gemaakt.

Er is veel discussie over de zoeker; bij ILC’s is deze electronisch: je ziet de werkelijkheid niet meer, maar het beeld dat op de sensor valt. En aanvankelijk liep het elektronische zoekerbeeld een fractie achter op de werkelijkheid, waardoor je net te laat kon zijn met je foto. Voordelen zijn dat je het beeld ziet zoals de foto wordt: met de onscherpte die bij het diafragma hoort.

De autofocus is in dynamische omstandigheden nog niet zo goed als met name het Nikonsysteem op de beste spiegelreflexcamera’s. Voor de rest werken de systemen op ILC’s meestal naar behoren.

Allemaal mooi en aardig en gewichtsbesparing voor de professionele camera’s is uitermate welkom. Maar wat wordt de gamechanger? Doordat de sensor nu continu licht en dus beeld ontvangt, kan dat beeld continu worden geanalyseerd. En dan worden er dingen mogelijk waar men kort geleden nog nooit aan gedacht had. Sommige telefooncamera’s laten dat al zien: die slaan continu bij voorbeeld 7 opnames op in het geheugen, waardoor de gemaakte foto gecombineerd kan worden met eerdere ogenblikken. Daardoor kan bij voorbeeld ruis worden verminderd en kunnen lange sluitertijden worden gesimuleerd. Bij een Olympus-camera kunnen bij gebruik van lange sluitertijden pixels die genoeg licht hebben ontvangen worden uitgezet, zodat er geen overbelichting ontstaat, terwijl andere pixels nog verder licht ontvangen. Kunstmatige intelligentie kan worden ingezet om gezichten en ogen te herkennen en daarop scherp te stellen; meerdere opnamen kunnen worden gecombineerd om de scherpte te verbeteren tot subpixel niveau. Ook wordt het dan mogelijk om op voorhand al trefwoorden toe te kennen, wat veel werk uit handen kan nemen. De mogelijkheid om beelden al vooraf te analyseren gaat de fotografie op zijn kop zetten en maakt het maken van kwaliteitsbeelden gemakkelijker.

Kortom: wil je profiteren van deze nieuwe ontwikkelingen, koop dan geen spiegelreflexcamera (SLR), maar een spiegelloze camera met de mogelijkheid om lenzen te verwisselen: een ILC. Ik wacht denk ik tot Nikon met de tweede serie camera’s komt na de net geïntroduceerde Z6 en Z7, zodat de kinderziektes er dan uit zijn.


zaterdag 29 september 2018

panorama's met smartphones


Iets wat je niet op een geavanceerde camera, maar wel op een smartphone kan doen, is een panorama "trekken". En dat is vaak toch wel erg leuk. Je zet de functie aan, en terwijl je de telefoon van links naar rechts, of van boven naar benden draait, wordt er steeds een rij pixels aan het beeld toegevoegd. Daar waar je standaardbeeld bij voorbeeld 6 megapixels heeft, kun je eindigen met bij voorbeeld een foto die twee keer zo breed is met een beeld van 12 megapixels.

Twee voorbeelden:

Bovenstaande foto maakte ik op Vlieland vorige week met mijn iPhone 6S. Een aardige zonsondergang, met oranje licht aan de horizon, en roze wolken bijna boven me. Beide kon ik pakken met mijn telefoon verticaal, en met de panoramafunctie kon ik van helemaal links naar helemaal rechts in één foto krijgen.

Onderstaande foto heeft mijn vrouw Dory gemaakt in de Oostenrijkse bergen. Met haar iPhone 5. Ik vind het een prachtige combinatie van het wandelpad, en het berglandschap er om heen.


Alternatief voor Photoshop en InDesign

Om foto's te bewerken, illustraties te maken en brochures of boeken te maken, maken de meeste mensen gebruik van de software van Adobe. Photoshop voor fotografie en illustraties, en InDesign voor desktop publishing. Voor zeker de professionals zijn dit dè standaardprogramma's. Tegenwoordig moet je een abonnement nemen om deze software te gebruiken en updates te krijgen. De maandlasten lijken niet je bankrekening meteen te plukken, maar na enkele jaren heb je toch aanzienlijke bedragen uitgegeven.

Er is nu een serieus alternatief. De Engelse firma Serif heeft voor dezelfde toepassingen software ontwikkeld met ruwweg dezelfde mogelijkheden. De suite heeft de naam Affinity gekregen en is als losse programma's verkrijgbaar voor Windows en Mac-computers. Voor fotografie is Affinity Photo nu al een tijdje uit. De prijs ligt rond de €55. Voor illustraties, dan wel creatieve computerkunst is Affinity Designer ontwikkeld. Voor destop publishing is nu een beta-versie uitgebracht van Affinity Designer als alternatief voor InDesign.

Ondanks dat ik voor fotobewerkingen die ik in Adobe Lightroom niet kan doen, standaard naar Photoshop ga, heb ik uit nieuwsgierigheid toch Affinity Photo aangeschaft (toen nog voor €35). De lay-out lijkt op Photoshop, en heel veel van de mogelijkheden zijn hetzelfde. Je moet aan de terminologie even wennen. Vanuit Lightroom kun je naadloos naar Affinity Photo voor extra bewerkingen. Goede tutorials zijn beschikbaar op de Affinity site; een paar eerste stappen zijn bij voorbeeld ook te vinden op Computertotaal. Photo kan zonder veel problemen omgaan met PSD bestanden (de Photoshop-bestanden).

Affinity Photo en Designer zijn ook verkrijgbaar voor de iPad; de prijzen liggen op ongeveer de helft van de desktopversie.

Mijn laatste fotoboek van Alphen heb ik gemaakt in InDesign op de computer van een goede vriend, en dat is de enige ervaring die ik heb met het programma. Omdat ik gebruiker ben van Photo, heb ik de beschikking gekregen over Designer. Een paar dingen uitgeprobeerd. Ook dit programma werkt in grote lijnen zoals de grote broer InDesign. Het programma is nog niet af, en er ontbreken dus nog wat zaken. Maar als de aanschafprijs op hetzelfde niveau ligt als Photo, is het een erg aantrekkelijk programma om mee aan de slag te gaan.

In eerste instantie is de conclusie: als iemand een begin wil maken met serieuze fotobewerking, creatieve illustraties, of desktop publishing, maar geen honderden, en op termijn duizenden euro's aan  software uit wil geven, hoeft er niet verder gezocht te worden naar alternatieven. Huidige gebruikers van de Adobe software zullen misschien niet gauw overstappen op de Affinity suite, maar een aantal zal dat zeker gaan doen: de mogelijkheden zijn hetzelfde, en de kosten een stuk lager. Misschien stap ik ook nog een keer over. Op de website voor Affinity vind je verdere informatie.